เรื่องรักที่เเตกต่าง จากความทรงจำ อุบาสิกาถวิล วัติรางกูล สมัยเมื่อข้าพเจ้าเพิ่งจำความได้ หมู่บ้านของเราไม่มีการใช้เงินทอง ประมาณ ๓-๔ วัน ชาวบ้านจะนัดพบกันที่ชายหาด ใครมีอะไรๆ ในบ้านของตนก็นำลงไปแลกเปลี่ยนกับผู้อื่น บางบ้านมีปลาย่าง ปลาเค็ม ไข่ไก่ ไข่เป็ด ผักหญ้า ผลไม้ ข้าวโพด แตงโม แตงไทย ของกินของใช้กระบุง ตะกร้า ฯลฯ ของที่มีกันอยู่ในหมู่บ้านก็จะนำไปวางไว้ที่หาดทราย ชาวบ้านก็จะใช้วิธีแลกกันเอง ใครอยากได้อะไรก็ใช้ของของตนไปแลกเปลี่ยน ถ้าไม่ถูกใจก็ใช้แลกเปลี่ยนด้วยของกลาง คือข้าวเปลือกเป็นทะนาน เป็นถัง ไม่มีใครใช้เป็นเงิน ข้าพเจ้าชอบตามแม่ไปตลาดนัดแทบทุกคราวที่มี เพราะข้าพเจ้าชอบกินขนม ที่ตลาดนัดจะมีขนมที่กำลังทำ เช่น ขนมครก ขนมเบื้องญวน ขนมทอดน้ำมัน และมีทั้งขนมที่คนทำมาจากบ้านเป็นถาดๆ ก็มี ห่อนึ่งด้วยใบตองก็มี ในระยะหลังๆ จึงเริ่มใช้เงินทอง มีสตางค์แดงอันละ ๑ สตางค์ ครึ่งสตางค์ สตางค์ห้า สตางค์สิบ ในวัยเด็กข้าพเจ้าเห็นอยู่เพียงนั้น สตางค์ทุกอันเจาะรูกลมเล็กๆ ตรงกลาง ผู้คนส่วนใหญ่โดยเฉพาะผู้หญิงชอบเอา เข็มกลัดตัวใหญ่ๆ มีลำตัวโค้งงอ สวมเหรียญเหล่านี้แล้วกลัดติดไว้กับเข็มขัดเงินหรือเข็มขัดนากที่เอว รัฐบาลสมัยนั้นมีนโยบายให้กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน รวมทั้งครูต้องทำตัวเป็นตัวอย่างให้ราษฎรดู ให้ทำ สวนครัว เลี้ยงสัตว์ พ่อเลี้ยงหมู เลี้ยงเป็ด ไก่ ห่าน ข้าพเจ้าก็ตื่นเต้นไปตามประสาเด็ก เมื่อพ่อให้ข้าพเจ้าเริ่มหัดเลี้ยงเป็ด ฝูงแรกๆ เลี้ยงประมาณ ๗-๑๐ ตัว ไม่เกินนั้น วิธีเลี้ยงก็ไม่ยากอะไร ตอนเล็กๆ ก็เลี้ยงอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน กินรำบ้าง ข้าวเปลือกบ้าง พอโตหน่อยก็ปล่อยให้ไปหากินเองตามริมตลิ่ง ไม่มีใครขโมยหรือทำร้ายมัน มันก็จะไปหาหอยบ้าง ปลาเล็กๆ บ้างกินเองจนอิ่มไม่อดอยาก ตกเย็นก็จะเดินตามกันเป็นแถวกลับขึ้นบ้านตนเองถูก บ้านใครบ้านมัน เข้าคอกตนเองถูกด้วย นานๆจึงจะมีการหลงฝูงสักตัว สองตัวส่วนใหญ่เป็นพวกตัวผู้ตามตัวเมียมาผิดบ้าน พอรู้ตัวว่าผิดบ้านมันก็จะร้องก๊าบ ก๊าบ ก๊าบ ลั่นไปหมด พลอย ให้ตัวอื่นร้องตามกันไปทั้งฝูงในเล้านั่นแหละ ถ้ามีเสียงอย่างนี้เวลาใด เจ้าของเป็ดก็จะรู้ว่า มีเป็ดแปลกปลอมก็จะต้องไล่ออกมานอกคอก มันก็จะเดินไปร้องก๊าบ ก๊าบ ไปตลอดทางกลับบ้านของมัน บางทีเจ้าของเป็ดนับจำนวนตัวไม่ครบก็จะเดินมาหา มันก็จะรีบเดินร้องตามเจ้าของกลับเล้าของมัน บ้านข้าพเจ้าเลี้ยงเป็ดฝูงหนึ่ง พอโตขึ้นมันจะออกไข่คืนละหลายฟอง เป็ดตัวเมีย ๘ ตัว จะมีไข่ตอนเช้าตรู่ไม่ต่ำกว่า ๕-๗ ฟอง เป็ดทำให้ข้าพเจ้านอนตื่นสายไม่ได้เลยสักวันเดียว พอสว่างเป็ดจะส่งเสียงร้องระเบ็งเซ็งแซ่ มันพร้อมใจกันร้องทุกตัวเลย ข้าพเจ้าทนนอนฟังมันไม่ไหว เหมือนมันจะพูดว่า สว่างแล้วเปิดประตูเล้าที จะออกไปหากินแล้ว เร็ว เร็ว เปิดประตูที อย่างนี้ทุกวัน ยังง่วงแสนง่วงอย่างใดข้าพเจ้าก็ สงสารมัน ขืนชักช้าเป็ดบ้านอื่นก็จะไปหากินก่อน ข้าพเจ้าจะต้องรีบลงมาเปิดประตูเล้าให้มันแต่เช้าตรู่เป็นประจำ เมื่อเป็ดออกจากเล้าไปหมดแล้ว ข้าพเจ้าก็จะไปเก็บไข่ที่มันออกทิ้งไว้เกลื่อนกลาด ที่โน่นใบ ที่นี่ใบ นำมาให้แม่ เมื่อกินไข่เป็ดบ่อยๆ เบื่อเข้าก็จะเก็บเอาไว้วันละหลายๆ ฟอง พอถึงวันตลาดนัด ข้าพเจ้าก็จะมีไข่ไปแลกขนมกินบ้าง ให้แม่แลกกับข้าวอื่นๆ บ้าง ต่อมาเมื่อเป็ดมีอายุมากขึ้น ออกไข่น้อยลง พ่อบอกว่า ถึงเวลาต้องขายเป็ดให้เจ๊กเสียแล้ว แรกๆ ข้าพเจ้าไม่ได้เฉลียวใจ ต่อมาเกิดมีความคิดว่า เจ๊กที่รับซื้อเป็ดไม่ไข่ เขาจะเอาไปเลี้ยงให้เปลืองข้าวเปลือกทำไม จึงถามแม่ขึ้นในวันหนึ่ง แม่ตอบว่า เค้าเอามันไปฆ่าน่ะลูก แล้วก็เอาเนื้อมันไปขายให้คนซื้อกินเค้าก็ได้เงิน อ่านเพิ่มเติม http://kalyanamitra.org/th/article_detail.php?i=18538 ++++++++++ สาระดีๆมีไว้เเบ่งปัน กัลยาณมิตร ติดตามหลายช่องทางได้ที่ : webkal.org youtube.com/webkalmusic facebook.com/webkal twitter.com/webkal LINE ID: webkal

https://timeline.line.me/post/_daLGVfF4DEbbmj-Tc2zex10E6poz7wvEIbikDiY/1156959464304064825