https://timeline.line.me/post/_dQJCTnhpdqS1ocqCuOAPS4indkaA8eZbdtqeDnI/1153021292701030280

ผมสนใจอะไร? มติสมัชชาสงฆ์ไทยในสหรัฐอเมริกา สิ่งที่พระ “กลัว” ๑. กลัว “คฤหัสถ์” ปกครองพระ คือถ้าได้คนวัด อย่าง อาจารย์บรรจบ บรรณรุจิ อาจารย์ทองย้อย แสงสินชัย อาจารย์สมศักดิ์ บุญปู่ อาจารย์สมภาร พรมทา เป็นต้น พระจะไม่กลัว แต่พระกลัวได้คนมิจฉาทิฐิ บุญไม่เคยทำกุสลไม่เคยสร้าง มีอคติกับพระ ไม่เข้าใจพระ ๒. กลัวภัยนอกคือ “อิสลาม” เฉพาะบางส่วนที่ต่อต้านพระ “มุสลิมดีๆ” ส่วนมากไม่เกี่ยวนะ ต้องแยกแยะ เดี๋ยวจะหมางใจกัน พระกลัว”ภัยนอก” บงการในที่ลับ ส่งคนมา “กุมอำนาจ” สั่งการ ควบคุม บังคับบัญชา ปกครองพระ ที่พระรังเกียจและชิงชังที่สุดคือ คนไม่เคยบวช ไม่คิดทดลองบวช ไม่กล้าออกบวช แต่พยายามยึดอำนาจ อยากปกครองพระ หรือคนที่เคยออกบวชแล้วดื้อรั้น สึกออกไปอย่างคนมีปมแค้นในใจ ทิฐิมาก สีลัพพตปรามาส สึกไปแล้ว เนรคุณอกตัญญูหักหลัง หวนกลับมาทำร้ายครูบาอาจารย์ เจ้าตัวเป็นคน “มโนกรรม” และ”วจีกรรม”ไม่ดี จาบจ้วงพระครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วยังไม่หายแค้น ยังบังอาจกล้าอาสา เสนอตัวเสนอหน้า เข้าหา/แอบอ้างผู้มีอำนาจ คิดฝันหวังมักใหญ่ใฝ่สูง อยากมีอำนาจ “ปกครอง” สังฆมณฑล อาจทำได้ระดับหนึ่ง แต่พยายามแล้วจะได้ผลนั้น ยากอยู่ วันนี้วันสุดท้ายที่กฤษฎีกาให้เสนอแนะ ถ้ารัฐเข้าใจความรู้สึกพระ ก็จบง่ายและไม่มีประเด็น ข้อควรคำนึง พระทุกวัดทุกสายทุกนิกาย ชอบ “คนจริง” อย่าหลอกลวงอำพราง พระ กลิ้งกลอกหลอกล่อลวงพระ ได้อย่างมากแค่ครั้งเดียว รัฐบาลต้องจับหลักการนี้ให้เแม่นยำ! ใครดีด้วย พระก็ไม่ลืมเลือน! ดร.อุทิศ ศิริวรรณ